Με αυτό το άρθρο, αποφάσισα να τραβήξω την προσοχή, σε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία.
Εμείς οι οποίοι είμαστε υπεύθυνοι για το σχηματισμό της κοινωνίας στις μέρες μας. Εμείς οι οποίοι μέρα με την ημέρα, με την συμπεριφορά μας "λερώνουμε" την κοινωνία. Και έχουμε την αξίωση να έχουμε παιδιά μορφωμένα. Αλλά τι κάνουμε με αυτό το ενήλικο "παιδί" των 40 ετών, που είναι ένα παιδί ανεκπαίδευτο και φέρεται βίαια στους άλλους γύρω του; Τι κάνουμε με αυτούς τους ενήλικες οι οποίοι καθημερινά ζουν από την κατανάλωση της ενέργειας του συναδέρφου τους, ή από τη δουλειά ενός άλλου πολίτη ο οποίος πηγαίνει ήσυχος σπίτι του μετά από μία μεγάλη μέρα στη δουλειά;
Αγαπητοί μου, γράφω αυτές τις γραμμές γιατί ένιωσα στο πετσί μου αυτή την αδικαιολόγητη κακοποίηση. Ίσως ο Θεός με έστειλε σ΄ αυτή τη θέση, να περάσω από αυτές τις δοκιμασίες για να μπορέσω να μεταφέρω το μήνυμα πάρα κάτω.
Γράφω από την πλευρά ενός ξένου αλλά μπορεί να είναι και η φωνή ενός ντόπιου. Δεν ζω με την ετικέτα του πολίτη ενός έθνους. Μου αρέσει να πιστεύω ότι όλοι είμαστε ενωμένοι από έναν κοινό δημιουργό. Είμαι σίγουρη ότι στις πιο κάτω γραμμές θα δείτε όχι μόνο τη δική μου ιστορία, αλλά και πολλοί θα δουν και τον εαυτό τους μέσα σε αυτές.
Όταν πηγαίνεις να πιάσεις δουλειά και περνάς από την πρώτη συνέντευξη (δεν υπολογίζεται ότι στη χώρα σου έχεις ανώτερες σπουδές, είσαι συγγραφέας, έχεις γράψει μερικά βιβλία, δεν υπολογίζεται ότι στη χώρα που βρίσκεσαι έχεις εμπειρία σ΄ ένα τομέα, τίποτα από όλα αυτά δεν μετράνε), με μια πρώτη ματιά τα πράγματα φαίνονται απλά, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Όλα είναι κρυμμένα κάτω από μια ομπρέλα που ονομάζεται "βόλεμα", αλλά αυτό το βόλεμα δεν είναι καθόλου όπως θα έπρεπε να είναι.
Έφτασα ντροπαλή την πρώτη μέρα σε μια νέα συλλογική ομάδα, γνωρίζω τον υπεύθυνο και με τοποθετεί αρχικά σε ένα πόστο, μετά σε ένα άλλο, μέχρι που με έβαλαν στη θέση της κοπής των τυριών. Όταν πηγαίνεις σε μια δουλειά, η εμπειρία σου δεν λαμβάνεται υπόψιν, όντας οικονομολόγος με ανώτερες ακαδημαϊκές σπουδές σε πρώτη φάση, συγγραφέας σε δεύτερη και μαγείρισσα σε τρίτη. Τίποτα από όσα γνωρίζω δεν είναι σημαντικό στη θέση της κοπής των τυριών. Πιθανόν να αναρωτιέστε γιατί διάλεξα αυτή τη θέση; Ναι ξέρω, ακούγεται παράξενο, αλλά τη διάλεξα γιατί η μητέρα μου δούλευε εκεί για πολλά χρόνια και ήξερα ότι η συγκεκριμένη εταιρεία πληρώνει έγκαιρα και με όλα τα μισθολογικά δικαιώματα. Ακούγεται περίεργο το 2019 να μιλάς για ομαλότητα. Δυστυχώς αυτό είναι μια αλήθεια κρυμμένη από τους εργοδότες. Οι ανισότητες είναι πολλές και οι εργαζόμενοι δε γνωρίζουν τα δικαιώματά τους. Έτσι εκμεταλλεύονται στο έπακρο την άγνοια τους αυτή.
Φτάνοντας στη θέση της κοπής των τυριών έρχεται ο σεφ να μου δείξει τη δουλειά, όντως ήδη μαγείρισσα, δεν ήταν δύσκολο να καταλάβεις τι έχεις να κάνεις. Αλλά εδώ παρεμβαίνει η παλιά ομάδα, η οποία όταν έρχεται ένας καινούριος εργαζόμενος, τον υποδέχεται με ευχές για το κακό και πολύ μίσος. Κυρίες σε μια προχωρημένη ηλικία, οι οποίες είναι σε αυτές τις θέσεις για αρκετά χρόνια και οι οποίες δεν ξέρουν τίποτα άλλο να κάνουν από αυτό που τους έμαθε η συγκεκριμένη εταιρεία. Και έρχεσαι εσύ και πρέπει να σου δείξουν τη δύναμη τους.
Την πρώτη μέρα στη δουλειά, κάθε 15 λεπτά ερχόταν κάποιος να σε μάθει πώς να κόβεις το τυρί, παρ' όλο που τους λες "ευχαριστώ είμαι μαγείρισσα και δεν είναι τίποτα περίπλοκο", παρ' όλο που τους μιλάς ευγενικά και με σεβασμό, σε βλέπουν σαν έναν εχθρό που θέλει να τους πάρει το ψωμί από το στόμα. Περνάει μια μέρα με 100 κιλά κομμένης γραβιέρας με ένα μαχαίρι όχι πολύ ακονισμένο, φτάνεις σπίτι κουρασμένη με πρησμένα χέρια γεμάτα πόνο και με ένα κεφάλι με μαύρες σκέψεις από την ψυχολογική κακοποίηση από τις παλιές εργαζόμενες. Την δεύτερη μέρα ελπίζεις ότι όλα θα πάνε καλά, ότι ήδη θα έχουν συνηθίσει στην ιδέα ότι είσαι καινούρια. Αλλά που; Την δεύτερη μέρα, έρχεται άλλη παλιά εργαζόμενη, η οποία πρέπει να σου θυμίσει ότι κάποτε ήταν και αυτή σ' αυτή τη θέση και πρέπει να περάσεις και από τις δικές της υποδείξεις. Δεν έχει σημασία ότι κάνεις αυτή τη δουλειά πολύ καλά, εκείνη πρέπει να σου δείξει την ικανότητα της σ' αυτό τον τομέα. Μετά έρχεται άλλη, ότι δεν έβαλες καλά την μεμβράνη περιτυλίγματος, ότι δεν χρησιμοποίησες μια πιο μεγάλη ή μια πιο μικρή. Πράγματα τα οποία δεν έχουν καμία σημασία στην παραγωγή. Πηγαίνεις στον ανώτερο και του τραβάς την προσοχή για τον πόλεμο που σου κάνουν οι άλλοι εργαζόμενοι, ο οποίος σου μειώνει την απόδοση στη δουλειά. Τίποτα δεν αλλάζει. Καθημερινά πηγαίνεις με την ελπίδα ότι όλα θα τελειώσουν κάποια στιγμή. Αλλά καθημερινά φτάνεις το βράδυ σπίτι κουρασμένη σωματικά αλλά και ψυχολογικά, βλέποντας πως είσαι κακοποιημένη με απάνθρωπες απαιτήσεις και ανήμπορη να κάνεις κάτι.
Εκτός από την σωματική δουλειά που σου αποδίδεται και η οποία είναι ακατάλληλη για μια γυναίκα, πρέπει να υπομείνεις και τις άλλες εργαζόμενες οι οποίες τρέφονται από την ενέργεια σου κατεβάζοντας σε στο δικό τους ενεργειακό επίπεδο με τις κακοποιήσεις που σου κάνουν, με διάφορες παρατηρήσεις και σκάνδαλα.
Με αυτή την μικρή ιστορία θέλω να πω ότι οποιοσδήποτε μπορεί να κακοποιηθεί στη δουλειά ή οπουδήποτε αλλού.Θέλω να χτυπήσω τον κώδωνα του κινδύνου στο διοικητικό σύστημα των εταιρειών.
Ίσως να μην γνωρίζετε ή γνωρίζετε αλλά θέλετε να κλείσετε τα μάτια. Ένας εργαζόμενος κακοποιημένος ψυχολογικά και σωματικά δεν θα έχει απόδοση στη δουλειά. Η αρνητική ενέργεια με την οποία είναι καθημερινά φορτωμένος θα οδηγήσει στην συντριβή της εταιρείας σας. Ένας εργαζόμενος χαλαρός, γεμάτος ευτυχία θα γεμίσει και τους υπόλοιπους με ευτυχία και αυτόματα η δουλειά θα έχει θετικό πρόσημο.
Η θέση εργασίας θα έπρεπε να είναι η θέση στην οποία πηγαίνεις με χαρά και όχι με φόβο και πόνο ψυχής.
Τι κάνουν οι υπεύθυνοι για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου; Που είναι εκείνοι οι οποίοι θα έπρεπε να προστατεύουν αυτούς που καθημερινά κακοποιούνται από τους συναδέρφους ή τους ανωτέρους; Τι κάνουμε εμείς σαν ανθρωπότητα σε αυτό; Ποια κατεύθυνση παίρνουμε;
Εσύ που σήμερα κακοποίησες τον συνάδερφο κοιμάσαι καλά; Εσύ που έβγαλες από τη δουλειά τον διπλανό σου, ο οποίος έχει και αυτός σπίτι μια οικογένεια, έχει παιδιά που πρέπει να θρέψει, να ντύσει και να τα στείλει σχολείο, αισθάνεσαι καλά; Εσύ που έχεις την θέση του υπεύθυνου, που πρέπει να δημιουργείς ένα κανονισμό και μια ειρηνική ατμόσφαιρα, κοιμάσαι καλά όταν οι υπάλληλοι σου κακοποιούν τους πιο νέους ή τους λιγότερο προνομιούχους;
Εσύ άντρα που είσαι ο στύλος της κοινωνίας, που ο δημιουργός σε προίκισε με πιο μεγάλη δύναμη αισθάνεσαι καλά όταν δίνεις τα καθήκοντα σου σε μια γυναίκα; Αισθάνεσαι πιο άντρας έτσι;
Είναι καιρός να απαντήσετε όλοι σε αυτές τις ερωτήσεις, να μην είστε απάνθρωποι και να γίνετε άνθρωποι. Γιατί, αυτοί που σήμερα κακοποιούνται, αύριο θα ξυπνήσουν και δεν θα το ανεχθούν άλλο και ίσως θα έρθει η δική σου σειρά ή των παιδιών σου ή των ανιψιών σου. Το σύμπαν οδηγείται από άλλους κανόνες και όλα πληρώνονται σήμερα ή αύριο και κανείς δεν μένει χωρίς να πληρώσει.
Ξύπνα άνθρωπε όσο έχεις ακόμα χρόνο. Άσε αυτούς που είναι δίπλα σου να ζήσουν, έχουμε όλοι χώρο κάτω από τον ήλιο.
Με πολύ αγάπη, μια κακοποιημένη ρουμάνα.
Stela Stratulat.
Μεταφραστής
Φαναριώτου Κάτια
